ఆపరేషన్ కుర్రో కుర్రు.

ఈ మధ్య ఈ సన్నాయి నొ(డొ)క్కుల మార్కెటింగ్ కాల్స్ ఎక్కువయిపోయాయి. ఎన్నో విధాలుగా ట్రై చేసినా అవి రావడం మాత్రం ఆగలేదు. ఈ సమస్యకు పరిష్కారం కనుగొందామని చింత పిక్కల చిన్నారావ్ వాళ్ళూరికి స్వామి చిటికానంద వస్తే వెళ్ళి కలిశాడు. చిన్నా రావ్ గోడు విన్న ఆయన ఓ పెద్ద చిటికేసి "చిన్నా చితకా ప్రయోగాలు పనికిరావు దేన్నయినా సరే సీరియెస్ గా ప్రయత్నిస్తే సఫలం కాకపోవు.ప్రత్నించు. చిటికోస్తు " అని దీవించారు. సరే స్వామీ అదే మహా భాగ్యం అని ఇంకో పెద్ద చిటికేసి నమస్కారం పెట్టి ఇంటికొచ్చాడు.


ఇంట్లో చిటికెలేసుకుంటూ ఆలోచిస్తే ఓ అద్భుతమైన ఆలోచన వచ్చింది. దానికి "ఆపరేషన్ కుర్రో కుర్రు" అని పేరు పెట్టి ఒక కమిటీ వేసాడు. అందులో ప్రెసిడెంట్ ఒకరు, వైస్ ప్రెసిడెంట్ ఒకరు, కమిటీ మెంబరు ఒకరు అని ముగ్గుర్ని నియమించాడు. ఏక గ్రీవ ప్రతిపాదనలే చిన్నారావుకు ఇష్టం. మూడు పొస్టులూ చిన్నారావే తీసుకున్నాడు ఏ ప్రతిపాదన అయినా ఏక గ్రీవంగా జరగాలని. ఎవరెవరూ అని గుర్తు పట్టడం చాలా వీజీ. ప్రెసిడెంట్ అన్ని దుస్తులూ ధరించి వుంటాడు. వైస్ ప్రెసిడెంటుకు చొక్కా వుండదు బనీను వుంటుంది. కమిటీ మెంబరుకు అది కూడా వుండదు.


**

ఓ మాంచి రోజు చూసుకుని కమిటీ సమావేశ మయింది. ప్రెసిడెంట్ లేచి చెప్పాడు "ఈ మార్కెటింగ్ కాల్స్ నుండి బయట పడాలంటే ఒకటే మార్గం అది ఏంటంటే ఎవరు మాట్లాడినా తెలుగులో నే సమాధానం చెప్పడం".

వైస్ ప్రెసిడెంట్ లేచి (చొక్కా తీసేసి) "అధ్యక్షా! నేను అనుకున్నదే మీరు కూడా అనుకున్నారు. ఇలాంటి హింసించే కాల్స్ అరికట్టాలంటే వాళ్ళు ఏ బాషలో మాట్లాడినా మనము తెలుగులోనే మాట్లాడాలి".

కమిటీ మెంబెర్ లేచి( బనీను తీసేసి) "అధ్యక్షా!, ఉపాధ్యక్షా!. నా నాలుక మీదున్నదే మీ నాలుకల మీదున్నది. మీరు చెప్పిన వాటినన్నింటికి ఒప్పేసుకుంటున్నా" అని చెప్పి కూచున్నాడు.

ప్రెసిడెంట్ (చొక్కా, బనీను తొడిగేసుకుని) "కొనుక్కో..కొనుక్కో అని భిక్ష గాళ్ళ మాదిరి అడుక్కొని మన సమయాన్ని వృధా చేస్తున్న ఇలాంటి ఫోను కాల్స్ అరికట్టడానికి వారితో తెలుగులో నే మాట్లాడాలని తీర్మానించడమైంది" అని చెప్పి సమావేశాన్ని ముగించేశాడు.

**

ఫోను ట్రింగ్..ట్రింగ్…

చిన్నారావ్: " హలో.."

అవతల: " హాయ్ గ్రుద్ మార్నింగ్… కనై స్ప్రీక్ త్రూ చిహింత పీకుల్ చిహిన్నా .." ( మిడిల్ ఈస్ట్ నుండి కాల్)

చిన్నారావ్: " పీకింగ్"

అవతల: " హాయ్ హబ్ ఆర్ యూ.."

చిన్నారావ్: "చండాలంగా.."

అవతల: " వాత క్రెదిత్ కార్ద్స్ ధూ యు యూ…"

చిన్నారావ్: " ఒరేయ్ బుడ్డోడా! ఇలా రారా ఇదిగో మీ అంకుల్ ఎవరో మిడిల్ ఈస్టు నుండి పీకింగ్".

బుడ్డోడు: " ఒహ్ రియల్లీ…ఓ మ్యాన్ (ఫోను తీసుకుని) హలో.."

అవతల: " హలో సార్ ఆర్యూ విద్మీ.."

బుడ్డోడు: " హలో అంకుల్…ఎ..వ.లు..మీ..లు"

అవతల: " హలో సార్. థ్యాంక్యూ సార్. దూ యూ నీద్ ఎనీ క్రెదిథ్ కార్ద్స్"

బుడ్డోడు: " హె..క్రేయాన్స్?...ఎపులు తెస్కొని వస్తావంకుల్"

అవతల: " వ్రుద్ యు లైక్ వన్"

బుడ్డోడు: " యెస్.. థ్యాంక్యూ అంకుల్."

బుడ్డోడూ ఫోను చిన్నారావుకిచ్చి వెళ్ళిపోయాడు.

చిన్నారావ్:" హలో.."

అవతల: "థ్యంక్యూ మిస్తర్ చిహింత పీకల. యు బిల్ రిసీవ్ పాకెత్ ఇన్ తెన్ తూ పిప్టీన్ దేస్. హ్యాబ్ ఎ వందర్పుల్ దే"

చిన్నారావ్: "ఒరేయ్..ఒరేయ్.." అవతల ఫోను కట్.


**


ఫోను ట్రింగ్..ట్రింగ్…

చిన్నారావ్: " హలో.."

అవతల: " హాయ్ గుదా ఈవానిన్..ఆర్ యూ మిస్టర్ చిహింతా పీకుల చీహి.. " ( ఈ సారి చైనా నుండి ఓ అమ్మాయి)

చిన్నారావ్ : " యా పీకింగ్.."

అవతల: " దిద్ ఐ స్పీక్ యువా నేం కరెల్లీ …."(కిల కిల మని నవ్వింది)

చిన్నారావ్: " యా.." (ఆ నవ్వుకు పడిపోయాడు)

అవతల: " థ్యాంకా.. సా.. ధూ యూ హ్య వాటా ఫిల్టా అట్ యువా హో"(Do you have water filter at your home)

చిన్నారావ్: " నో.. ర్మూసుకో"

అవతల: " నో సా. సో యూ నీ వా (So you need one). ఆ ద వాట పొల్ల్యూట సా.(all the water polluted sir). ఫా హెల్ధీ బా యూ షు ఊజ్ వీటా ఫిల్టా(for the healthy body you should use Vita filter). డూ యూ ఆడా వన్ సా(Do you order one sir)"

చిన్నారావ్: (చిర్రెత్తుకొచ్చి) " ఎహే …వేస్ట్..పోరీ.."

అవతల: " థ్యంకూ ఫా సేయిన్.. యెస్ సా. యా ప యూ రిక్యెస్ట్ వుయ్ సెంద్ ఇత్ అల్లీ అండ్ ఫాస్త్" (as per your request we will send it fast and early)

చిన్నారావ్: " అమ్మా తల్లీ.. ఆగవే.."

అవతల:" థంక్యా ఒనాగైన్ "(thank you once again)

చిన్నా రావ్ తల పట్టుకున్నాడు.


**

ఆపరేషన్ "కుర్రో కుర్రు" కమిటీ మళ్ళీ సమావేశమైంది.

"తెలుగులో మాట్లాడ్డం కొంచెం ఫలితాలని ఇస్తోంది. కానీ కావాల్సిన ఫలితమివ్వలేదు. ఈ సారి మరింత మెరుగైన మార్గాలని వెతకాలి" ప్రెసిడెంట్ చెప్పాడు.

వైస్ ప్రెసిడెంట్ లేచి (చొక్కా తీసేసి) "అధ్యక్షా! ???123000, 123000???"

కమిటీ మెంబరు లేచి(బనీను తీసేసి) "అధ్యక్షా!, ఉపాధ్యక్షా!, ???123000, 123000???"

ప్రెసిడెంట్ లేచి (చొక్కా బనీను వేసుకుని) "సభ్యులారా! నేను కూడ ???123000, 123000???. కాబట్టి వెంటనే అమలులో పెడదాం" అని చెప్పి సమావేశాన్ని ముగించేశాడు.


**

ఫోను ట్రింగ్..ట్రింగ్…

చిన్నారావ్ ఫోను చెవిలో పెట్టుకుంటే అవతల ఎవరో ఒక అమ్మాయి గొంతు. "ఇవాళ నీ పని అయిపోయిందే" అని మనసులో అనుకొని హలో కూడా చెప్పలేదు. ఫోనును ఎక్కడ పెట్టాలో అక్కడ పెట్టేశాడు తను గట్టిగా చెవులు మూసుకుని. అయిదు నిముషాల తరువాత ఫోను హ్యండ్సెట్ పగిలి పోయి వుండడం చూశాడు. పోతే పొయిందిలే అని ఇంకోటి కొనుక్కున్నాడు.

నెలయింది.. రెణ్ణెల్లయింది…మూడు నెలలయ్యాయి.

హాశ్చర్యం!!!

ఒక మార్కెటింగ్ కాల్ కూడా రావడం లేదు. చిన్నారావ్ కు క్యూరియాసిటీ పెరిగిపోయింది. తనకెందుకు మార్కెటింగ్ కాల్స్ రావడం లేదో ఆరా తీద్ధామని గూగుల్లో వెతికాడు. "చిన్నా రావ్ చిటకా – మార్కెటింగ్ కాల్స్ గుటకా" అనే హెడ్లైంతో ప్రతి పేపర్లో, ఫొరంస్ లో, బ్లాగుల్లో కనపడుతోంది.తన ప్రయోగం విజయవంత మై దేశం మొత్తం దాన్నే అనుసరిస్తున్నారట. అది చూసి తెగ సంబర పడి పోయాడు చింత పిక్కల చిన్నారావ్.


మళ్ళీ "ఆపరేషన్ కుర్రో కుర్రు" కమిటీ సమావేశాన్ని ఏర్పాటు చేసి అది దిగ్విజయంగా పూర్తి అయిపొయిందని షాంపైన్ బాటిల్ ఓపన్ చేసి మూడు గ్లాసుల్లో పోసు చొక్కా వేసుకుని ఒక గ్లాసు, చొక్కా తీసేసి ఒక గ్లాసు, బనీను కూడా తీసేసి ఒక గ్లాసు తాగేసి తూలుకుంటూ హాయిగా గుర్రుపెట్టాడు.


**

అసలారోజు ఏమి జరిగిందంటే…..

ఊహించగలరా?

చిన్నారావ్ ఫోను తీసుకెళ్ళి జెమిని టి.వి.లో మాట్లాడుతున్న రాజకీయ నాయకుడి ప్రసంగం ముందు పెట్టాడు.

ఫోను అవతల: " హలో గుద్ మార్నింగ్. చిహింత పిక్కల్"

ఇవతల: " ఏమే…ఏమేమే.."

అవతల: " సర్.."

ఇవతల: " ఏమనుకుంటున్నావ్ నువ్వు. ఏమిటే నువ్వు మాట్లాడేది…"

అవతల: " ఎక్స్ క్యూజ్ మీ.."

ఇవతల: " ఏమనుకుంటున్నావ్ నువ్వు. నిన్నివాళ కడిగేస్తా..అసలు నిన్ను ఇవాళ కడిగేస్తా"

అవతల: " సార్ ..ఐ క్యాంట్…."

ఇవతల: " ఏందే నువ్వు మాట్లాడేది.. అసలు నేను మాట్లాడ్డం అయిపోయిన తరువాత ఓ ఇంద్ర వాణి! అసలెందుకు ఈ కంపెనీ లో చేరానా అని అనుకొంటావ్"

అవతల: " హలో ..మ్యానేజెర్.."

ఇవతల: " ఐ యాం నాట్ ఈల్డింగ్..ఐ యాం నాట్ ఈల్డింగ్. ఏమే ఫోను చేస్తావా నువ్వు?.ఫోను చేస్తావా నువ్వు?. నేను మాట్లాడ్డం అయిపోయిన తరువాత ఇంద్ర వాణీ. ఈ భూమ్మీద ఎందుకు పుట్టానా. ఈ కంపెనీలో ఇలాంటి జాబులో ఎందుకు చేరానా అనుకుంటావ్.. ఏమిటే…నువ్వు…"

అవతల: " మ్యానేజెర్ సార్… ఐ యం రిజైనింగ్ టూ మై జబ్…"

ఇవతల: " నేను మాట్లాడ్డం పూర్తయ్యాక….."

హ్యాండ్సెట్ పెద్ద విస్పోటనంతో పేలి పోయింది.


**

వాషింగ్ పౌడర్ "కడిగేస్తా"

మొదటిది ఈనాడు వారిది. రెండోది ఆంధ్రజ్యోతి వారిది.



:

మీకిలా అనిపిస్తుందా?.... అలాగయితే అడిక్టే.

:


* రోడ్డు మీద వెళుతూ వుంటే ఒక మాంచి సీను కనిపిస్తుంది. దీన్ని ఫోటో తీసి బ్లాగులో పెడితే ఎలావుంటుంది.

* ఆఫీసులో పని సరీగా చెయ్యలేక బాసు క్లాసు పీకితే “ థూ ఈ బ్లాగులొకటి ” అని అనుకొంటుంటారు.

* ఫ్రెండుతో మాట్లాడుతూ వుంటే అవాకులు చవాకులు పేలుతూ వుంటాడు. వాడిని ఏమీ అనలేక వీడిని బ్లాగులో పెట్టి ఉతికి ఆరెయ్యాలి.

* ఆ రోజు పేపర్ చూడగానే సంచలన వార్త ఒకటి కనిపిస్తుంది. ఎలాగయినా దీన్ని ముందుగా నేను బ్లాగులో పెట్టి మార్కులు కొట్టెయ్యాలి.

* టి.వి. ఆన్ చెయ్యగానే ఎక్కడో ఆఫ్రికా అడవుల్లో జుంబారె తెగ వారు ఆనందంతో ఒకరి ముక్కులు ఒకరు కోసుకుంటూ సంబరాలు చేసుకొవడం చూస్తారు. అది చూసి ఇది తప్పకుండా బ్లాగులో పెట్టెయ్యాలి.

* పేపర్లో సాహితీ సంపద అన్న వర్గం కిందా కొన్ని పద్యాలు కనిపిస్తే వాటి మీద ఒక వ్యాసం రాసెయ్యాలి.

* ఆఫీసులో కోడ్ రాసేటప్పుడు code బదులు koeD అని రాస్తుంటారు.

* వర్షమొచ్చినప్పుడు ఇంట్లోనో వీధిలోనో బజ్జీలు తింటూ కాఫీ తాగుతుంటే కొన్ని కవితల పదాలు దొర్లుతాయి. వాటిని కూర్చి ఒక కవిత రాసెయ్యాలి.

* వీధిలో కుక్క పిల్లను పిల్లలు రాళ్ళతో కొడుతూ వుంటే చూసి భరించలేక పిల్లల్ని తరిమేసి ఆ కుక్కను దగ్గరకు తీసి ఒక టపా రాసెయ్యాలి.

* హాట్ కేకుల్లా అమ్ముడవుతున్న సినిమా టికెట్లో, బుక్కో లేక వస్తువో చూసి దీని గురించి ఓ టపా నా బ్లాగులో పెట్టెయ్యాలి.

* ఇంగ్లీషులో Ramudu అని టైపు చెయ్యాల్సి వచ్చినప్పుడు rAmuDu అని రాసేస్తుంటారు.

* రెండు ప్రపంచాలున్నాయి. ఒకటి మామూలు ప్రపంచం రెండోది బ్లాగు ప్రపంచం అని గాఢంగా నమ్ముతుంటారు.

* ఆఫీసులో బ్లాగులు చదువుతూ వుంటే కరంటు పోతుంది. “ఇప్పుడే కరంటు పోవాలా. కోడు రాసేటప్పుడు పోవచ్చుగా” అని అనుకొంటుంటారు.

* మౌ(మన)సెప్పుడూ కూడలి..తేనెగూడు.. జల్లెడ.. తెలుగు బ్లాగర్స్.. అంటూ పరుగులు పెడుతూ వుంటుంది.

* రోడ్డు మీద ట్రాఫిక్కులో ఇరుక్కుపోయి వున్నప్పుడు అక్కడ అడుక్కునే వాళ్ళ మీద జాలితో ఒక కథనం రాయాలనిపిస్తుంది. ఇంటికెళ్ళాక ఏమీ గుర్తుకు రాదు.

* పైవన్నీ చదివిన తరువాత ఈ టపా రాసినోడికి ఎప్పుడూ ఇలాంటి ఆలోచనలే వస్తాయి “వీడో పెద్ద అడిక్టు” అని మనసులో అనిపిస్తుంది బయటికి చెప్పడానికి సంకోచిస్తారు.



:


:

అబ్బో వాషింగ్టన్

అమెరికా వచ్చి చాన్నాళ్ళయింది. చానా అంటే శంకర్ దయాళ్ శర్మ రాష్ట్రపతి గా వున్నప్పుడు అడుగుపెట్టా ఈ రంగుల దేశంలో. వచ్చినప్పుడయితే అనుకున్నా ఇదో పెద్ద కార్ల ఫ్యాక్టరీ వున్న దేశం అని. అప్పుడు దిగిన చోటు అలాంటిది. రోడ్డు మీద నడుస్తుంటే మనుషులందరూ కార్లో మాత్రమే కనిపించే వాళ్ళు ఏదో గ్రహాంతర వాసులు కనిపించినట్టు. ఆ కొత్తలో తెలిసిన ఫ్రెండొకడు కనిపిస్తే “భారత్ బ్రాండ్” అలవాటు ప్రకారం భుజం మీద చెయ్యి వేసి నడవబోతే విసిరి కొట్టాడు “ఉష్ ఇక్కడ అబ్బాయిలు అబ్బాయిల మీద చెయ్యి వేసి నడవకూడదు. అలా నడిస్తే బాగుండదు”.

“మరి మనకిప్పుడు ఉన్నట్టుండి అమ్మాయిలెలా దొరుకుతారు రా చెయ్యి వేసుకోడానికి ? నీకెవరైనా తెలుసేమిటి”

“నాకెవరూ తెలీదు నువ్వు మాత్రం నా భుజం మీద చెయ్యి వెయ్యద్దు అంతే” అన్నాడు.

అమెరికా అంటే ఇదే ఏ ఎండకాగొడుగు పట్టాలి లేకపోతే ఎండిపోవడమో మునిగిపోవడమో జరుగుతుంది.


** ***


కాలంతో పాటూ డ్రైవింగ్ లైసెన్సూ, కారూ వచ్చింది. సంవత్సర జీతం మొత్తం పోసి కారు కొనేసి అప్పట్లో సంచలనానికి కేంద్ర బిందువయి “వీడు బాగు పడడు”, “వీడికి కొవ్వెక్కువ”, “వీడూ వీడి కారూ” లాంటి సినిమా టైటిల్స్ వచ్చేశాయి. మనము జాలిం లోషన్ కు పెద్ద వాడకం దారు. “రండి రండి దయచేయండి తమరి రాక మాకెంతో సంతోషం సుమండీ” అని పిలిచి బొట్టు పెట్టి వీలయితే ఓ జాకెట్టు ముక్క లేక కట్ బనీన్ పళ్ళెం లో పెట్టి (పీట్జా కొనిపెట్టి) ఊరంతా, కొండలంతా, ఏర్ పోర్టంతా తిప్పే వాడిని.


ఇండియా వెళ్ళే సూట్ కేసులు నా కారు డిక్కీ ఎక్కకుండా విమానం ఎక్కేవి కాదు. అలా డిక్కీ చూడలేదంటే తిరుమల వేంకటేశ్వర స్వామిని చూసి లడ్డూ తిననంతగా ఫీల్ అయిపోయేవి సూట్ కేసులు. ఎక్కడ ఎవరు దారి తప్పినా 411(అమెరిక ఎంక్వయిరీ) కు కాల్ చేస్తే నా సెల్ నంబరు రింగయ్యేది.


** ***


కాలం మారింది. తానా సంబరాలొచ్చాయి. వాషింగ్టన్ వెళ్ళాల్సొచ్చింది. ఇంతకు ముందు వెళ్ళాను కానీ ఆ ఎపిసోడ్ ఇప్పుడు రాస్తే.. మా ఆవిడ చూస్తే.. ఇదే చివరి టపా అవుతుంది. మా వూరికి వాషింగ్టన్ కు చాలా తేడాలున్నాయి. మా ఊరు ఎండిపోయిన మైదానంలాగుంటే వాషింగ్టన్ పచ్చని చెట్ల తో అడవి లాగుంటుంది. వర్జీనియా ఈజ్ ఫార్ లవర్స్ అంటారు. మా ఊళ్ళో ఎటు వైపు చూసినా రెండు మైళ్ళు స్పష్టంగా కనిపిస్తాయి రాష్ట్రంలో అవినీతి కనిపించినట్టు. వర్జీనియాలో ఎక్కడ చూసినా చెట్లు కనిపిస్తాయి అధికారులకు ధర్మం నాలుగు పాదాల కనిపించినట్టు.


అక్కడే వచ్చిన చిక్కంతా. ఆ చెట్లు చూసుకుంటూ కారు నడిపితే exit మిస్సయిపోయి న్యూయార్కులోనో న్యూజెర్సీలోనో తేలుతాము. అన్నీ వంకర టింకర రూట్లే. ఒక మైలుకు వంద ఎక్జిట్లు వుంటాయి. అందులో మళ్ళీ ఏ, బి, సి, డి. లు. వాటిని తీసుకుంటే మళ్ళీ ఒకటీ , రెండూ, మూడు ఎక్కాలొస్తాయి. ఒక సారి మిస్సయితే చాలు తిరిగి తిరిగి గ్యాస్ స్టేషంకు వెళ్ళాసొస్తుంది. అందుకని వెళ్ళిన రెండో రోజుకల్లా "ఆఫీసు డిపో" కెళ్ళి పెద్ద పేపర్ క్లిప్పులు రెండు జతలు కొన్నా. నడిపేటప్పుడు కంటి రెప్పలు మూసుకు పోకుండా పెట్టుకునేందుకు. ఒక జత నాకు రెండో జత మా ఆవిడకి. అవేమిరూట్లో కానీ "హైవే" లోకి వెళ్ళగానే ఇంకో ఎగ్జీట్ వచ్చేస్తుంది. ఎవడూ దారి ఇవ్వకుండా తొందరగా లేన్ మారకపోతే మళ్ళీ ఆ ఎక్జిట్ తీసుకోవాల్సి వస్తుంది. లూప్ లైను గానుగెద్దు లాగా తిరుగుతూనే వుండాలి అదృష్టం బాగోలేక పోతే.


తానా సంబరాల్లో చరసాల ప్రసాద్ తో పాటు అప్పుడెప్పుడో పుష్కరం కింద తప్పి పోయిన స్నేహితులు కూడా కనపడ్డారు. వాళ్ళందరిని రెండు మూడు సార్లు కౌగలించుకున్నా. ఇక వాళ్ళను కూడా కలవాల్సి వచ్చింది. ప్రసాద్ గారు కూడా తమ ఇంటికి భోజనానికి రమ్మన్నారు. సరే అంటే ప్రసాద్ గారు తమ ఇంటికి ఎలా రావాలో సూచనలు పంపించారు పక్కా తెలుగులో.


అవి ఇలా వున్నాయి. 95 తూర్పు తీసుకోండి, 395 పడమర తీసుకోండి, 195 ఉత్తరం తీసుకోండి ఆ తరువాత అక్కడ చిల్లర దుకాణం కనిపిస్తుంది అక్కడ ఎడమ వైపుకు తిరగండి, తరువాత మందుల దుకాణం కనిపిస్తుంది అక్కడ కుడి వైపుకు తిరగండి … ఇలా ఏవీ కనిపించక పోతేమీ జేబు చూసుకోండి మీ సెల్ ఫోను కనిపిస్తుంది అప్పుడు నాకు ఫోను చెయ్యండి అని చెప్పారు. మరి తెలుగు బ్లాగా మజాకా.


95, 195, 295...వగైరా రూట్లు చూసిన తరువాత అర్థమయిందేంటంటే అక్కడ రోడ్లకు నంబర్లేసేవారికి లెక్కలు సరీగా రావని. అంటే ఒక్కట్ల స్థానంలో కూడికలు చేత కావు కేవలం వందల స్థానంలో మాత్రం కలపడమొస్తుంది. రూటు నంబర్లన్నీ 95,195… అలా 895 వరకు వున్నాయి.


కంటి క్లిప్పులు బాగా పనిచేశాయి. ప్రసాద్ గారి ఇల్లు దారి తప్పోకుండా చేరుకున్నాము. బెల్లు కొట్టగానే వాళ్ళ పిల్లలు ప్రణతి, ప్రధంలు తలుపు తీశారు. కాసేపటికి వారి శ్రీమతి గారు వచ్చారు. ప్రణతి ఆడ పిల్లలతో తప్ప మగ పిల్లలతో ఎవరితోనూ ఆడుకోదట, మా వాడూ కూడా మగ పిల్లలతో తప్ప ఆడ పిల్లలతో ఆడూకోడు. అదేమి విచిత్రమో గానీ వాళ్ళిద్దరూ చక్కగా కలిసి ఆడుకున్నారు. కాసేపటికి ప్రసాద్ గారు వచ్చారు. ప్రసాద్ గారి దగ్గర డబ్బులు చాలా వున్నాయి. అందుకే 12 బొమ్మల వున్న పిల్లల డి.వి.డి. ని బాగా డబ్బులు పెట్టి కొన్నారు. వాళింట్లో మనీ ప్లాంట్ వుంది మరి. ఇంకా పై అంతస్తులో పి.వి. నరసిం హారావు, కింది అంతస్తులో అంపశయ్య నవీనూ వున్నారు. అంటే వారి పుస్తకాలు వున్నాయన్నమాట. అవే కాక ఇంకా చాలా వున్నాయి ఒక్కో రూములో వున్నప్పుడు ఒక్కోటి చదువుతారన్నమాట.


కాసేపటికి వాళ్ళింట్లో నే పెంచిన గోంగూర తో చేసిన పచ్చడి, ఇంకా బోలెడు వంటకాలు తినేసి ఆక్వేరియం చూద్దామని బాల్టిమోర్ కు బయలు దేరాం. అక్కడి నుండి బాల్టి మోరుకు సూచనలు ఇవ్వకుండా తనను వెంబడించమని చెప్పారు. మామూలుగా ఎప్పుడూ రారాజు లాగా ముందు పోతూ వుంటే వెనక నన్ను ఫాలో అయ్యేవాళ్ళు అలాంటిది ఆ రోజుకు నేను సామంత రాజును అయిపోయా.


ముందు వ్యానూ.. వెనక కారూ.... ముందు రారాజు ..వెనక సామంత రాజు. రారాజు ఒక మలుపు తిరిగితే సామంత రాజు కూడా అదే మలుపు. అప్పుడప్పుడూ మధ్యలో ధూర్జటిలు. అలా ఆ రోజు జీవితం చాలా మలుపులు తిరిగి తిరిగి కారు కు కళ్ళు తిరిగే సమయానికి బాల్టిమోర్ చేరుకున్నాము. బాల్టిమోర్ లో పార్క్ చేసి దగ్గరనున్న ఆక్వేరియం కు వెళ్ళాం.


ముందర చెస్ట్ బెల్టులో (మనూళ్ళల్లో దాసరోళ్ళు (షికారీలు) పిల్లల్ని జోలిలో పక్కకు వేసుకుంటారు కదా అలాంటి సెటప్పే ఇది. కాకపోతే ముందుకు వుంటుంది) వేళాడుతూ చిన బుడ్డోడు వెనక బ్యాక్ ప్యాక్ లో వాడి సరంజామా. ముందర కెమరా పట్టుకుని క్లిక్కులిచ్చుకుంటూ మా ఆవిడ. వీడియో కెమరా ప్రసాద్ చేతుల్లోకి వెళ్ళి పోయింది. అలా ఆక్వేరియం కొంత చూసి అందులోని డాల్ఫిన్ షోకు వెళ్ళాం. దాన్ని పిల్లలందరూ బాగా ఎంజాయ్ చేశారు.


అది అయిపోయి డాల్ఫిన్ షోహాల్లో నుండి అలా బయటకు వస్తున్నామో లేదో సైరన్లు మోగడం మొదలు పెట్టాయి. ముందు పిల్లలూ మా ఆవిడ వెళ్ళి పోయారు. రెండు బిల్డింగ్స్ మధ్యలో వున్న బ్రిడ్జి మీద నడుస్తున్న మాకు రెండు వైపుల వున్న తలుపులు మూసుకు పోయాయి. ఆటో మేటిక్ తలుపులు కాబట్టి అలా మూసుకున్నాయి. అందరి బుర్రలు కామన్ గా బిన్ లాడెన్ గాడి బొమ్మ వేసుకున్నాయి.


అయిపోయింది ఇన్నాళ్ళూ రహస్యంగా వున్నోడు ఇప్పుడు బయట పడ్డాడు అనుకున్నాం. "ధైర్యే సాహసి ఉబ్బసమే దగ్గు" అని గెట్టిగా తలుపులు తోస్తే తెరుచుకున్నాయి. అలా వచ్చామో లేదో “అందరూ బయటికి వెళ్ళండి ..బయటికి వెళ్ళండి” అని హడావుడి గా పంపించేశారు. తిరుపతి బస్టాండులో బఠాణీలు అమ్ముకునే సీను ఊహించుకుంటూ బయటకు పరుగులు పెట్టాము. ఫైరింజనూ, ప్యారామెడిక్సూ, పోలీసు అందరూ బిల బిల మంటూ వచ్చేశారు. అందరూ లోపలికెళ్ళే వాళ్ళూ వచ్చేవాళ్ళే విషయం చెప్పే వాళ్ళెవరూ లేరు. బయట ఓ గంట సేపు నిలబెట్టారు మమ్మల్ని. అక్కడే వున్న స్టార్బక్సుకు వెళ్ళి కాఫీ తాగి వచ్చాము. కాఫీ మహత్యమో ఏమో ఇక మీరు లోపలికెళ్ళ డానికి లేదు ఇంటికెళ్ళండెహె అన్నారు. మీ టికెట్ డబ్బుల గురించి రేపు మాట్లాడుకోండి అని పంపించేశారు.


ఇక చేసేదేమీ లేక ఉస్సూరుమంటూ అక్కడినుండి బయలు దేరాము. ప్రసాద్ గారి కుటుంబం నుండి సెలవు తీసుకుని ఎవరి వాహనాల్లో వారు బయలు దేరాము తిరిగి వెళ్ళి పోవడానికి. కొంత దూరం వరకు రారాజు-సామంత రాజులు ఆట ఆడి నా రూటు రాగానే నేను రారాజు అయిపోయి మేమున్న ఊరి వైపు బయలుదేరాము ఆఫీసు డిపోలో కొన్న క్లిప్పులను కంటి రెప్పలకు పెట్టుకుని.




:

సాంకేతికులు సహాయ పడగలరు…

(టపా రాయడం చేసితిని. డబ్బాలో వేయుట మరిచితిని. కొన్ని సవరణలు చేసి ఇప్పుడు నా ఎర్ర డబ్బాలో వేసితిని)


క్రిందటి ఒక విజ్ఞప్తి టపాలో టపాల రేటింగ్ గురించి రాశా. దర్శనాలు ఎక్కువయ్యయి గానీ వోటేసిన వాళ్ళు ఎవ్వరూ కనపడలేదు ఒకరిద్దరు తప్ప. కామెంట్లు బోలెడు వచ్చాయి లెండి కాస్త సంతోషం. ఇంకా సంతోషించే విషయమేంటంటే నా బ్లాగు కొంచెం నెమ్మదిగా లోడు అవుతోంది అని ప్రవీణూ, ప్రసాదూ, శ్రీనివాసూ, విశ్వనాథూ, రావు గారూ, రాధిక గారు నొక్కి వక్కాణించారు. ముందుగా వారికి ధన్యవాదాలు. ఎటూ సొంత గూటికి వెళ్ళే ప్రయత్నంలో వున్నాము కదా దీని గురించి అంతగా పట్టించుకోవడమెందుకని అనుకున్నా. కానీ పరిస్థితి తీరం దాటి వాయుగుండం గా మారింది. మా ఆఫీసులో కూడా చాలా స్లోగా లోడు అవుతోంది. ఇది నెట్ వర్క్ సమస్యేమోనని అనుకున్నా. అందువల్లే కామెంట్లకు సమాధానం కూడా ఇవ్వలేక పోయా. ఇలా అయితే మనల్ని జనాలు మర్చిపోతారని కాస్త పరిశోధన చేసా బ్లాగు నమూనా(Template) మీద. అప్పుడర్థమయిందేంటంటే కొంత కాలం క్రిందట టపా రేటింగ్ కోసమని spotback.com దగ్గర్నుండి కొంత కోడ్ తీసుకొచ్చి నమూనాలో నాటా. అదే ఇప్పుడు బ్లాగుకు కార్బన్ డయాక్సైడు అయి కూర్చుంది. ఇంతకు ముందోసారి ఇలానే స్లో అయితే దాన్ని పీకి పడేశా. కానీ కొందరి బ్లాగుల్లో బాగానే కనిపించడం, గోళ్ళు ఏపుగా పెరగడం వల్ల వంటి దురద ఎక్కువై మళ్ళీ దాన్ని తీసుకొచ్చి నమూనాలో ఎక్కడెక్కడో కలిపా.


ఇందాకా గుంపులో చూస్తే నా పేజీ లోడు అవడానికి సమయం పడుతోందని చెప్పడం చూశాను. రిప్లై ఇవ్వడానికి కుదరడం లేదు. గుంపు సాఫ్టు వేర్ కు కూడా ఏదో మాయరోగం వచ్చింది. ఇన్నిరోజులు అంత నెమ్మదిగా నడుస్తున్నా నా బ్లాగును సందర్శిస్తున్నారంటే నేనెంత అదృష్టవంతుడిని(ఇక్కడ గంగమ్మ జాతర డప్పుల డ్యాన్సు సీను పెట్టుకోండి).

“ఆ విధంగా” నిదానంగా లోడు అవుతోందని పిల్లి మెడలో గంట కట్టిన వందటపాల ప్రవీణుడికి కృతజ్ఞతలు. ఆ గంటను టంగు టంగు మని మోగించి నా చెవుల్లో తుప్పు రేగ్గొట్టిన మిగిలిన అందరికి కూడా కృతజ్ఞుణ్ణి.


తప్పదని చేతికి గ్లౌస్ వేసుకొని అంతా ఓవర్ హాలింగ్ చేశా ఇప్పుడు. ఇప్పుడు బ్లాగు ముదుకన్నా వేగంగా లోడు అవుతోంది. బొమ్మలయితే తొందరగానే కనిపిస్తున్నాయి కానీ రంగులు లోడవటానికి సమయం తీసుకుంటుందేమోనని అనుమానం. ఇక్కడ నాకొస్తున్న సందేహాలు.


1. బొమ్మలు ఒకటో రెండో వున్నంత మాత్రాన పేజ్ లోడ్ కు ఎక్కువ సమయం తీసుకుంటుందా? కొన్ని ఇతర వెబ్ సైట్లలో(బ్లాగులు కాదు) ఎన్ని బొమ్మలున్నా ఇంత సమయం తీసుకోవడం లేదు.

2. రంగుల బ్యాక్ గ్రవుండ్ వుంటే (అది కూడా బూడిద రంగు) సమయం తీసుకుంటుందా?

3. www.spotback.com వారి రేటింగ్ సిస్టం మాత్రమే అలా లోడు సమయాన్ని తినేస్తుందా? అంతరంగం, శోధన బ్లాగులు కూడా కొంచెం గూడ్సు బండి లా నడుస్తున్నాయి. నా మదిలో కొంచెం ఫర్వాలేదు. ఇంకెవరి సైట్లలో రేటింగ్ సదుపాయం వున్నట్టు కనపడలేదు.

4. టపా లో విషయం ఎక్కువయితే విహరిణి(browser?) యూనీ కోడ్ ను render చేయడానికి ఎక్కువ సమయం తీసుకుంటుందా? ఆ మధ్య కొన్ని బ్లాగుల్లో సునామీ కామెంట్లు వచ్చినప్పుడు కూడా కాస్త నెమ్మది అయిపోయాయి.

5. ఉచిత సత్రాలు (బ్లాగుస్పాటు, వర్డు ప్రెస్సు) వాడటం వల్ల లోడు తక్కువైన ఎడల, సొంత గృహం నిర్మించుకొన్నప్పుడు కాస్త తొందరగా పేజీలు లోడు అవుతాయా?


కాస్త మీ చేతికి గ్రీసు అంటించుకొని సాయం చేస్తే జై కొడతా. :-)


:

తానాలో ఈ-తెలుగు…..ఉప్చ్.. మిస్సయింది.

(ఇందులో సొంత డబ్బా కూడా కలదు ..)

ఈ సారి తానా లో మన ఈ-తెలుగు( బ్లాగులు, వికీపీడియా వగైరాలు..) గురించి చెప్పేదానికి ఒక స్టాలు కోసం అడగడం జరిగింది. అది కాస్త ముందుగా కార్య రూపం దాల్చలేదు కానీ. తానా సభల రెండో రోజు మాత్రం మనకు స్టాలు దొరికే అవకాశం కలిగింది. నేను స్టాలుకోసం అడిగినతను నన్ను స్టాల్స్ దగ్గరకు తీసుకెళ్ళి కొన్ని ఖాళీగా వున్నాయి తీసుకొంటారా అని అడిగారు. స్టాలు దగ్గర పెట్టాల్సిన సరంజామా లేనందున అన్నింటికి మించి అక్కడ చూసిన “క్రమ శిక్షణ “ వల్ల ఒద్దనేయడం జరిగిపోయింది.

రెండో రోజున యధాలాపం తెలివి మీరి మధ్యాహ్నం భోజనాలు తొందరగా తినేసి అక్కడ ఒక గదిలో “నృత్య పోటీలు” జరుగుతున్నాయంటే అక్కడికెళ్ళి కూలబడ్డా సతీ సమేతంగా. పోటీల్లోని వర్గాలు సీనియెర్స్, జూనియెర్స్, సబ్ జూనియెర్స్. మళ్ళీ అందులో క్లాసికల్, ఫోక్, టాలీవుడ్ వున్నాయి. కొన్ని వర్గాల్లో అసలు పోటీనే లేదు. పాల్గొన్నవాళ్ళే విజేతలు. మా పెద్ద బుడ్డోడు, ఋషీల్, వాషింగ్టన్ లొకల్ వాళ్ళు వేస్తున్న ఒక టాలీవుడ్ నృత్యానికి తూనీగలు అవసరమైతే ఆ వేషం కట్టాడు. వాడికి తోడు తూనీగ వాడి మేనమామ కూతురు, శ్రేయ. ఇద్దరూ అయిదేళ్ళ బుడ్డోళ్ళే. ఇద్దరూ వున్నది “తూనీగా తూనీగా..” పాటలో కాసేపు రెక్కలు కట్టుకుని ఎగరడం అంతే. ఇంకా ఆ పాటతో పాటు ఆ రోజు పాల్గొన్న ఇంకొన్ని నృత్యాల్లో మా ఆవిడ వాళ్ళ అక్క కూతురు, మేఘ, వుండడం వల్ల అక్కడే ఖైదు అయిపోవలసి వచ్చింది. ఈ టాలీవుడ్ డ్యాన్స్ మెడ్లీ లో వున్న పాటలు "గోగులు పూచే…", "ముత్యమంతా పసుపు ముఖమంత..", "తూనీగా తూనీగా.." మరియూ "జల్లంత కవ్వింత కావాలి..." పాటలు. ఈ పాటలకు నేపథ్యంగా డ్యాన్స్ ముందు చెప్పండానికి కొన్ని పరిచయ వాక్యాలు చెప్పమని నన్నడిగితే కాస్త రాసిచ్చాను. తీరా వాషింగ్టన్ వెళ్ళేసరికి ఆ చదివేదేదో నన్నే వేదిక ఎక్కి చదివెయ్యమన్నారు. ఒప్పుకోక తప్పింది కాదు.

అక్కడ వేసిన డ్యాన్సుల్లో కాస్త మంచి సాహిత్యం వున్న రెండు మూడు పాటల్లో ఇవి కూడా వున్నాయి. మిగిలినవన్నీ “చికి చికి మస్తానా..” “చొక్కా చింపేస్తా..” “లాగు లాగేస్తా..” “తిమ్మప్పల నాయిడో..” లాంటి పాటలు. పోటీలు మాత్రం ఠంచనుగా 2:30 P.M. కి పదునుగా మొదలు పెడతామని 4:00 PM వరకు చెప్పారు. చివరికి ఎలాగెలాగో మొదలు పెట్టారు. మొదలు పెట్టేముందు చిన్న ప్రకటన “ రావాల్సిన జడ్జులు ఇంకా రాలేదు కాబట్టి ఇక్కడ ఎవరన్నా ఉద్ధండ పిండాలు వచ్చి జడ్జిల స్థానంలో కూర్చోవాల్సిందిగా కోరుతున్నాము” అని చెప్పారు. దాదాపు ఆరు నెలల ముందునుండి తెలుసు పోటీలు వుంటాయని అలాంటప్పుడు జడ్జీలు ఎలా రాకుండా పోతారు అని సందేహాలొస్తే “ట్రాఫిక్ ఎక్కువయుండచ్చు”. ఇది రోడ్డు మీద కావచ్చు, బుర్ర మీద కావచ్చు. మిగిలిన సందేహాల నివృత్తి కోసం www.ask.com కు వెళ్ళండి.

కార్యక్రమాన్ని ప్రారభిస్తున్నామని ఇక్కడే పుట్టి పెరిగిన ఓ 18 ఏళ్ళ అబ్బాయి మాంచి డెనిం షార్ట్స్ వేసుకుని అచ్చనైన ఆంగ్లమ్న్లో లయ బద్దంగా మాట్లాడి Indian Idol కారుణ్యను వేదిక మీదకు పిలిచి రెండు ముక్కలు మాట్లాడ మన్నాడు. కారుణ్య వేదిక నెక్కగానే కొన్ని కుర్ర కారులు విజిల్స్ వేశాయి. కారుణ్య చిక్కటీ పలుకులు తెలుగులో పలికి కిందికి వచ్చిన తరువాత పోటీలు ప్రారభమయ్యాయి. ఇక పోటీలు ప్రారంభమయ్యాయి. మొదట సీనియెర్స్, తరువాత జూనియెర్స్ ఆ తరువాత సబ్ జూనియెర్స్ అన్నారు. అది నిజమని ఎవరన్నా అనుకుంటే వాళ్ళందరూ $375.00 (జంటకు) డబ్బు కట్టి వచ్చిన వాళ్ళు అని అర్థం చేసుకోగలరు. అలా అనుకోని వాళ్ళు బాగా “స్థా(తా)న” బలము కలిగిన వాళ్ళు అని అర్థం. దీనికోసం మీరు www.ask.com కు వెళ్ళక్కర్లేదు.

ఇక చూసే వాళ్ళ మెదడుకు మేత. ఒక సారి జూనియెర్స్ కేటగిరీ, వెంటనే సీనియెర్స్ కేటగిరీ. చెప్పేదొకటి చేసేదొకటి. ఏలాగయితే నేం ఆ వ్యాఖ్యాత పొట్టి పాంటు వేసుకున్నా గట్టిగానే మ్యానేజ్ చేశేశాడు. ఇక్కడ పుట్టిన వాడా మజాకానా. సీనియెర్స్ విభాగంలో వాళ్ళందరూ ఒకే గ్రూపు అనుకుంటా. గ్రూపులోనూ వాళ్ళే, సోలోలూనూ వాళ్ళే. డ్యాన్సులయితే బాగానే చేశారు. అన్నీ ఊపు పాటలే మరి. సబ్ జూనియెర్స్ విభాగంలో ఒకబ్బాయి “నాయిడో నాయిడో తిమ్మప్పల నాయుడో” పాటకు చేసిన డ్యాన్స్ అందరిని వెర్రెత్తించింది. అలా ఒక దాని తరువాత ఒకటి ఊపు పాటలన్నీ అయిపోయాకా మా బుడ్డోళ్ళ డ్యాన్స్ వచ్చింది. అవన్నీ చూసాక నేను రాసికొచ్చింది చదవను అని చెప్పేశా ఎందుకంటే అన్ని ఊపు పాటల్లో ఇది చదివితే ఎంత మంది బుర్ర కెక్కుతుందో అని. కుదరదు చదవాల్సిందే అన్నారు.

చేసేదేమీ లేక నేను వేదిక ఎక్కి రాసుకొచ్చింది ఇలా చదవటం మొదలు పెట్టా "మన భరతావనికి భాషా, సంస్కృతి,సంప్రదాయాలే పట్టుగొమ్మలు. భాష లేనిదేసంస్కృతి లేదు సంస్కృతి లేనిదే బాష రాదు.అదేబాషకు సంస్కృతికి ఉన్న విడదీయరాని అనుబంధం. కమ్మనైన బాషా సంస్కృతి సౌరభాలను విరబూసివెదజల్లుతోంది వాటికి పుట్టినిల్లయిన ఆంధ్ర దేశం.అటువంటి అంధ్ర దేశంలో ప్రశాంత జీవనానికి కల్మషం లేని మనసులకు ప్రతి బింబాలు మనపల్లెలు.పల్లెటూళ్ళ పేర్లు వినగానే మనకు గుర్తుకువచ్చేది ప్రకృతి అందాలతో అలరారే పల్లె జీవనం.పచ్చని పంట పొలాలు, వివిధ రంగులతో మొగ్గలుగా ప్రకాశించి వికసించే అడవి కుసుమాలు, ఆ పూలకోసం తుమ్మెదలు, పూదోటలో సయ్యాట లాడేతూనీగలు, కోకిలల కిల కిలలు, తీతువు పిట్టల తియ్యటి రాగాలు, వేకువ ఝాము కోడి కూతలు. తెలతెల వారుతుండగా ముంగిళ్ళలో వేసే మనోహరమైనముగ్గులు, పడి లేచి పరుగులు పెట్టే తువ్వాయిలు.వీటికి తోడుగా పండగ సందళ్ళు మొదలైతే... అదిచూసి తొలకరి జల్లు పులకరిస్తే.. ఇన్ని సంబరాలు కనుల ముందు కదలాడుతుంటే పెద్దలకు కూడ ఎగిరి గంతులేయాలనిపిస్తుంది. మనకే అలా వుంటే చిరుజల్లులకే ఒళ్ళు పులకరించి తుళ్ళిపడే చిట్టిపాదాలు,తూనీగలతో ఆడుకునే చిన్నారి చేతులుఎలా స్పందించి ఉప్పొంగి నాట్యం చేస్తాయో మీరే మీకళ్ళతో చూసి ఆనందించండి."

అంతవరకు ఊపు పాటలు చూసిన వాళ్ళకు కాస్త తెరిపిగా అనిపించిందో ఏమో చప్పట్లు కొట్టారు(???). మా బుడ్డోళ్ళు డ్యాన్స్ మొదలు పెట్టారు. అక్కడున్న అందరూ ఇక చప్పట్లు, ఈలలు, కేకలు. ఆ రోజు వున్న అన్ని డ్యాన్సుల్లోకి మంచి కాస్ట్యూంస్, ప్రాప్స్ తో చేసినది ఇది ఒక్కటే. చివరికి ఆ విభాగంలో వీళ్ళకే ప్రైజ్. బహుమతులివ్వడానికి సినీ నటి రమాప్రభని పిలిచారు. ఆవిడ మాత్రం “భూమి కిందకి” టైపు. పిల్లలని బాగా దగ్గరకి తీసుకొని ముద్దులాడుతూ , వళ్ళో కూచోపెట్టుకుని మరీ ఫోటోలు దిగారు.

ఈ టాలీవుడ్ డ్యాన్సు ప్రాప్స్ తోటి చాలా బావుడడం వల్ల తరువాతి రోజు ప్రైం టైంలో పెట్టించాల్సిన కార్యక్రమం అని అందరూ చెప్పేశారు. ప్రైంటైములొ ముందుగా నిర్ణయించిన కార్యక్రమాలే వుంటాయి కదా అని గట్టిగా అంటే అందరూ కిసుక్ 116 అని చూస్తారు. కాకపోతే ప్రైం టైంలో పదేళ్ళ లోపు వున్న పిల్లల కార్యక్రమాలు వుండవ్ అని ఎవరో చెప్పారు. అలాగయితే ఉదయం పెట్టిస్తాము అన్నారు అక్కడ వున్న వాళ్ళు. ఉదయం అంతే 10 నుండి 12 మధ్యలో అన్నమాట. అప్పుడు మూడు నాలుగు వేల మందో వుంటారు పెద్ద వేదిక మీద. సాయంత్రమయితే ఓ ఎనిమిది వేల మంది దాకా వుంటారు. అంటే నేను తానా పెద్ద వేదిక నెక్కొచ్చన్న మాట. వెంటనే నా బుర్రలో వెలిగింది థామస్ అల్వా ఎడిశన్ కనిపెట్టింది. స్వామి కార్యంతో పాటు స్వకార్యం చేస్తే పోలా. వేదిక నెక్కినప్పుడు తెల్ల చొక్కా మీద e-telugu.org అని రాసుకుని ఎక్కడం. అప్పటికప్పుడు అలా చెయ్యడం కుదరకపోతే పిల్లల క్రేయన్లు ఉపయోగించో లేక మరింకేదయినా చేసో చొక్కా మీద రాసెయ్యాలని నిర్ణయించేశా. అలా ఊహాలోకాల్లో తేలుకుంటూ రాత్రి కార్యక్రమాలు చూసేసుకుని (అంటే ఆ వేదిక మీద నన్ను ఊహించేసుకుని) ఇంటికి బయలు దేరుతూ వుంటే ఈ డ్యాన్స్ కోఆర్డినేటర్ (మా ఆవిడ వాళ్ళ అక్క) నుండి ఫోను. మనము పది గంటలకు అక్కడికి చేరాలంటే అందరూ ఇంట్లో ఆరు గంటలకు లేచి బయలుదేరాలి. ఇప్పటికే పిల్లలని చాలా కష్ట పెట్టేశాం. అక్కడ “క్రమ శిక్షణ-సమయ పాలన” చాలా ఎక్కువ మన పిల్ల వాళ్ళు అది భరించలేరు. అందువల్ల మనం పెద్ద వేదిక మీద డ్యాన్స్ చెయ్యడానికి వెళ్ళడం లేదు అని ఏకగ్రీవంగా తీర్మానించేశాం అని చెప్పింది.

అలా రెండో సారి ఈ-తెలుగు గురించి కాస్త చెప్పే అవకాశం పోయింది.

ఒక విజ్ఞప్తి

బ్లాగరయ్యా మరియూ బ్లాగరమ్మా,


మీ అందరికి ఒక విజ్ఞప్తి. వేదిక మీద పాడే గాయకుడికి ఉత్సాహం రావాలంటే చప్పట్లు అవసరం, మంచి సినిమాలు రావాలంటే వాటికి ఆదరణ అవసరం. అంటే డబ్బులు పెట్టి సినిమా టికెట్లు కొనాలి. అలాగే బ్లాగులు కూడా ఉత