ఎన్నికల ప్రచార సభలో చక్కటి(లిగిలి) ప్రసంగాలు

ఒక్క సారి ఊరు పోయిరా..(గజల్ గానం)

గజల్ శ్రీనివాస్ గారి వెబ్సైటు కోసం ఇక్కడ క్లిక్కండి.

వాషింగ్ పౌడర్ "కడిగేస్తా"

మొదటిది ఈనాడు వారిది. రెండోది ఆంధ్రజ్యోతి వారిది.



:

భారత్ కు తిరిగి వెళ్ళడం - ఈనాడు లొ వచ్చిన కథ

కానుక
- వై.సాయిబాబా


కాలిఫోర్నియా
27.09.2006

పూజ్యులైన అమ్మానాన్నలకు ప్రదీప్‌ నమస్కరించి వ్రాయునది. ఉభయకుశలోపరి. నాకు హైదరాబాద్‌లో ఉద్యోగం దొరికింది. నేనూ మీ కోడలూ ఇక్కడి ఉద్యోగాలకు రాజీనామా చేశాం. ఈ నెలాఖరులోగా ఇండియాకు తిరిగి వచ్చేస్తున్నాం. మిగిలిన వివరాలు వచ్చాక మాట్లాడుకుందాం.

ఇట్లు
మీ కుమారుడు
ప్రదీప్‌

కు్లప్తంగా ఉన్న ఆ ఉత్తరం చదివిన సీతారామయ్య, వైదేహీల ఆశ్చర్యానికి అంతేలేకుండా పోయింది. అయోమయంగా ఒకరి వెుహాలు ఒకరు చూసుకున్నారు. ఆరు అంకెల జీతంలో ఉన్న కొడుకూ అయిదంకెల జీతంలో ఉన్న కోడలూ ఉద్యోగాలకు రిజైన్‌ చేసి ఇండియాకి తిరిగి వచ్చేయడమేమిటీ..? ఇక్కడ... ఈ హైదరాబాద్‌లో అంత జీతం ఎక్కడుందీ? ఎవరిస్తారూ? అయినా చుట్టపుచూపుగా ఇండియాకి రావడమేగానీ, తాము అమెరికాలో శాశ్వతంగా స్థిరపడిపోతామని ప్రదీప్‌ కచ్చితంగా తన నిర్ణయాన్ని ఏనాడో చెప్పేశాడుగా! మరి ఈ ఉత్తరం ఏమిటీ? వాడు పనిచేసేచోట ఏమన్నా గొడవలు జరిగాయా? భార్యాభర్తల మధ్య పొరపొచ్చాలు వచ్చాయా? సందేహాల సునామీలో ఉక్కిరిబిక్కిరైపోతున్నారా వృద్ధ దంపతులు.

''ఏమిటండీ ఇది?'' భర్తని అడిగింది వైదేహి.
''ఉత్తరం'' సింపుల్‌గా అన్నాడు సీతారామయ్య. భర్త జవాబుతో తెల్లబోయిన వైదేహి వెుహంచూసి చిన్నగా నవ్వి ''నాకొకటి తెలిస్తేగా నీకు చెప్పడానికి'' అన్నాడు.

ఉత్తరం వచ్చినప్పటి నుంచి అన్యమనస్కంగానే గడిపారా ఇద్దరు. సాయంకాలం వాలుకుర్చీలో నడుంవాల్చి అదే ఆలోచనల్లో ఉన్న సీతారామయ్యకి చటుక్కున సందేహం కలిగింది. ఒకవేళ ప్రదీప్‌ తానిచ్చినదాన్ని చూశాడా? దానిని ఎప్పుడు చూడాలో తాను స్పష్టంగా చెప్పాడుగా? ఒకవేళ చూసినా, వీడు ఇండియాకి తిరిగి వచ్చేయడానికీ దానికీ ఏమన్నా సంబంధం ఉందా? ఎటూ తేల్చుకోలేకపోతున్నాడాయన. దానిని ప్రదీప్‌కి అందజేసిన రోజు జ్ఞాపకం వచ్చిందాయనకు. ఆరోజు...
రెండేళ్ళక్రితం తల్లిదండ్రులను చూడటానికి కాలిఫోర్నియా నుండి భార్యా పిల్లలతో వచ్చాడు ప్రదీప్‌. నెలరోజులు సరదాగా గడిచిపోయాయి. మరుసటిరోజే తిరుగుప్రయాణం. వైదేహి కోడలినీ పిల్లలనూ తీసుకుని తెలిసినవారింటికి వెళ్ళింది. ఇంట్లో తండ్రీకొడుకులు మాత్రమే ఉన్నారు.
''బాబూ... దీపూ!'' గదిలో బ్యాగ్‌ సర్దుకుంటున్న ప్రదీప్‌ తలెత్తిచూశాడు. ఎదురుగా తండ్రి.
''ఏమిటి నాన్నగారూ'' అన్నాడు ప్రదీప్‌.
తన చేతిలోని ఒక ప్యాకెట్‌ కొడుకుకి అందిస్తూ ''ఇది నీ దగ్గర భద్రంగా ఉంచు'' అన్నాడు సీతారామయ్య.
''ఏమిటిది?'' ఆశ్చర్యంగా అడిగాడు ప్రదీప్‌.

''అది ఇప్పుడు చెప్పను. దీన్ని నేనూ మీ అమ్మా మరణించిన తర్వాతే తెరిచి చూడాలి. మరణించిన వెంటనే చూడాలని రూలేం లేదు. 'మేము లేము' అని తెలిసిన తర్వాత మాత్రమే ఎప్పుడన్నా చూడాలని అనిపిస్తే చూడు. అప్పటివరకూ దీన్ని ఓపెన్‌ చేయకు'' అన్నాడు సీతారామయ్య. కొడుకు మరోమాట మాట్లాడేందుకు అవకాశం ఇవ్వకుండా గదిలోనుండి ఇవతలకి వచ్చేశాడు.

కొడుకు 'ఆ ప్యాకెట్‌నుగాని తెరిచి చూశాడా?' అన్న సందేహమే ఇప్పుడు సీతారామయ్యకి వచ్చింది. ఆయనకి వచ్చిన సందేహం యధార్థమే... జరిగింది అదే.
ప్రదీప్‌ని గత కొద్దికాలంనుండి ఏదో తెలియని అసంతృప్తి వెంటాడుతోంది. స్వంత ఇల్లు, కారు, బ్యాంక్‌ బ్యాలన్స్‌... జీవితంలో కోరుకున్నవి అన్నీ సాధించినా, వాటి తాలూకు ఆనందం మనసుని తాకడంలేదు. ఇవేవీకావు, ఇంకా... ఇంకా... ఏదో కావాలని ఆరాటం... ఏమిటది? ఏసీ గదిలో భార్యాపిల్లలు ఒళ్ళెరగకుండా నిద్రపోతున్నా, తనకిమాత్రం కంటిమీద కునుకురాక నిద్రలేమితో బాధపడేవాడు. దాని ప్రభావం ఉద్యోగంమీద పడుతోంది. అసలు తన అసంతృప్తికి కారణం ఏమిటో తెలిస్తే కదా, పరిష్కారం గురించి ఆలోచించడానికి.

చిన్నప్పటినుండి ప్రదీప్‌ చదువులో ఫస్ట్‌. ఇంటర్‌లో ర్యాంక్‌ వచ్చాక తనకిష్టమైన కంప్యూటర్‌ ఇంజినీరింగ్‌ చేయాలని ఎంతో ఉబలాటపడ్డాడు. స్కూల్‌ టీచరైన తండ్రి తనకంత శక్తిలేదంటే అతి కష్టంమీద ఒప్పించి, తరతరాలనుండి వస్తున్న ఇంటిని తనఖా పెట్టించి ఇంజినీరింగ్‌ కోర్సులో చేరాడు. అన్ని సరదాలు చంపుకుని పుస్తకాలకే అంకితమైపోయాడు. ఇంజినీరింగ్‌లో కూడా ర్యాంక్‌ రావడం... అతడి మరో చిరకాలవాంఛ- అమెరికాలో ఉద్యోగం... అన్నీ చకచకా జరిగిపోయాయి. తనఖా పెట్టించిన ఇంటిని విడిపించి, తన చదువుకోసం చేసిన అప్పులన్నీ తీర్చాడు. అంచెలంచెలుగా ఎదిగి మంచి పొజిషన్‌లోకి వచ్చాడు. ఆరంకెల జీతాన్ని తొలిసారిగా అందుకున్నప్పుడు ఎవరెస్ట్‌ శిఖరాన్ని విజయవంతంగా అధిరోహించినంత ఫీలింగ్‌... తనని ప్రాణాధికంగా ప్రేమించే భార్య మంజుల... ముత్యాల్లాంటి ఇద్దరు పిల్లలు- రమ్య, సిద్ధార్థ... భార్యాభర్తలిద్దరి ఆర్జన... 'జీవితంలో అనుకున్నవన్నీ సాధించాను. నాకింక లోటేమీలేదు' అని భావించిన ప్రదీప్‌లో అసంతృప్తి అదృశ్యరూపంలో వెన్నాడటం వెుదలయింది.

ఆరోజు... ఇండియా నుండి వచ్చిన ఇరవైరెండు నెలల తరవాత... అర్ధరాత్రి పన్నెండయ్యింది. ఎప్పటిలాగానే నిద్రపట్టక బెడ్‌రూంలో పచార్లు చేస్తున్నాడు. భార్యాపిల్లలు ప్రశాంతంగా నిద్రపోతున్నారు. బెడ్‌రూం నుండి రీడింగ్‌రూమ్‌లోకి వచ్చాడు. కాసేపు ఏదైనా మంచి సంగీతం విని రిలాక్సవుదామని క్యాసెట్‌ కోసం షెల్ఫ్‌ దగ్గరికి వచ్చాడు. ఎదురుగా ఇండియా నుండి తీసుకువచ్చిన గజల్‌ శ్రీనివాస్‌ పాటల క్యాసెట్‌ కన్పించింది. ఆ క్యాసెట్‌ తీస్తుండగా, షెల్ఫ్‌లో కన్పించింది తండ్రిచ్చిన ప్యాకెట్‌.

ఇండియా నుండి వచ్చిన తరవాత ఒకటి రెండుసార్లు 'ఆ ప్యాకెట్‌ ఓపెన్‌చేసి చూద్దామా?' అని అనిపించింది. కానీ తండ్రిమీద గౌరవంతో ఆ పని చేయలేక షెల్ఫ్‌లో అలా పడేశాడు. ఇప్పుడు తిరిగి కనబడేసరికి మళ్ళీ కుతూహలం వెుదలయింది. ప్యాకెట్‌ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. 'ఒక్కసారి తీసిచూస్తే' అన్పించింది. కానీ తండ్రి చెప్పిన మాటలు జ్ఞాపకం రావడంతో 'భావ్యం కాదు' అనుకుని తిరిగి షెల్ఫ్‌లో పెట్టేయబోయి ఆగాడు. 'తప్పేంటీ? ఎప్పటికైనా చూడమనేగా తండ్రి తనకిచ్చింది. చెప్పినదానికన్నా కొద్దిగా ముందు చూస్తున్నాడు... అంతేగా' మనసుకి సంజాయిషీ ఇచ్చుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు. క్షణాలు భారంగా గడుస్తున్నాయి. చివరికి అతనిలోని కుతూహలమే జయించింది.

'నాన్నగారూ! మీ మాటను ఉల్లంఘిస్తున్నందుకు క్షమించండి' అని మనసులోనే అనుకుని సీల్‌ చేసిన ఆ ప్యాకెట్‌ని ఓపెన్‌ చేశాడు. 'తండ్రి అంతగా చెప్పాడంటే అందులో ఏదో విశేషమే ఉంటుంది' అనుకుని ఆశపడ్డ ప్రదీప్‌కి తీవ్ర ఆశాభంగమే ఎదురైంది. ప్యాకెట్‌ిలో రెండు సీడీలూ ఒక లెటరూ ఉన్నాయి. అంతే... నిర్లిప్తత ఆవరించిన ప్రదీప్‌ అన్యమనస్కంగానే ఉత్తరం అందుకుని చదవసాగాడు.

''బాబూ, దీపూ! మీ అందరికీ మా ఇద్దరి ఆశీస్సులు. ఈ ఉత్తరం నువ్వు చదివే సమయానికి నేనూ అమ్మా ఈ లోకంలో ఉండమని మాకు తెలుసు. మృత్యువు తాను వచ్చేముందు ఎటువంటి హెచ్చరికలూ చేయకుండా సడెన్‌గా వచ్చేయవచ్చు. మా మరణవార్త తెలిసిన తరవాత నువ్వెంత ఆఘమేఘాల మీద పరిగెత్తుకు రావాలనుకున్నా, ఆఫీసులో సెలవు దొరికి, ఫ్త్లెట్‌లో సీటు దొరికి ఇక్కడికి వచ్చేసరికి మా చితాభస్మమే తప్ప, మా భౌతికకాయాలను ఆఖరిసారిగా చూసే అవకాశం కూడా నీకు లేకపోవచ్చు. మరణించేముందు ప్రతీ తల్లికీ తండ్రికీ తమ సంతానానికి ఏదో చెప్పాలని తాపత్రయం... ఉబలాటం. దానికి మేం కూడా అతీతులేంకాదు. కానీ ఆ అవకాశం మాకులేదు. ఎలా..? ఒకసారి టీవీలో 'మాయాబజార్‌' సినిమా చూస్తున్నా. ఎప్పుడో యాభై ఏళ్ళనాటి సినిమా. అందులో నటించిన యస్వీఆర్‌, యన్టీఆర్‌, సావిత్రి, రేలంగి... వీళ్ళల్లో ఎవ్వరూ ఈనాడు లేరు. అయినా వారి నటనాకౌశలాన్ని ఈనాడు మనం చూడగలుగుతున్నాం. ఆనాటి ఘంటసాల గానం ఈనాటికీ మన గుండెలోతులను స్పృశిస్తోంది. దీన్ని గురించే ఆలోచిస్తుంటే హఠాత్తుగా ఒక ఆలోచన స్ఫురించింది. మనం మరణించాక మన పిల్లలు మనల్ని చూడాలనుకుంటే ఫొటోలే ఆధారం. లేదా వాళ్ళ పెళ్ళి వీడియో చూస్తున్నప్పుడు వాళ్ళ పిల్లలకు 'అదిగోరా మీ తాతయ్య... అదిగో మీ నాన్నమ్మ...' అని చూపిస్తారు. అంతేగా! కానీ మా కంఠస్వరాలు వినలేరు కదా! ఎప్పుడో ఏళ్ళనాటి సినిమా ఇప్పుడు కూడా చూడగలుగుతున్నప్పుడు, వాళ్ళ మాటలూ పాటలూ వినగలుగుతున్నప్పుడు, మరణించిన తల్లిదండ్రుల మాటలు మాత్రం ఎందుకు వినలేం? నా సమస్యకి పరిష్కారం లభించింది. దాని ఫలితమే ఈ సీడీలు. మేము లేకపోయినా మా రూపం, మా మాట నీముందుంటుంది. అమ్మానాన్నలను చూడాలని ఉందా? మరి ఆలస్యం దేనికీ? సీడీలు చూడూ...
ఇట్లు
నీ నాన్న''

విపరీతమైన సంభ్రమాశ్చర్యాలకు లోనైన ప్రదీప్‌ ఉత్తరాన్ని మడిచి, 'అమ్మ' అని లేబుల్‌ అంటించిన సీడీ తీసి, డి.వి.డి.ప్లేయర్‌లో పెట్టి స్విచ్‌ ఆన్‌ చేశాడు.
తలలో పూలు, నుదుట రూపాయి కాసంత బొట్టు, పట్టుచీర, చేతులనిండా గాజులు... మూర్తీభవించిన ముత్త్తెదువ రూపంలో చిరునవ్వు వెన్నెలలు కురిపిస్తూ అమ్మ...
'బాబూ, దీపూ... మీ నాన్నగారు- అబ్బాయితో ఏమన్నా మాట్లాడు' అన్నారు. 'ఏం మాట్లాడనురా కన్నా? దీపూకి నా మాటకంటే పాటే ఇష్టం. నా పాటే వినిపిస్తాను' అన్నాను. 'మరి నా పాట వింటావా?' వైదేహి అడుగుతోంది ప్రదీప్‌ని.

అవును... అమ్మ అద్భుతంగా పాడుతుంది. సంగీతంలో డిప్లొమా చేసింది. రేడియో ఆర్టిస్ట్‌ కూడానూ. తను అమ్మ దగ్గరేగా సంగీతం నేర్చుకుంది? అమ్మంత గొప్పగా కాకపోయినా, తనుకూడా బాగానే పాడగలడు. స్కూలు, కాలేజీ, యూనివర్శిటీ... పాటల పోటీలలో ఎప్పుడూ ప్రథమస్థానం తనదే. దానికి కారణం అమ్మపెట్టిన సంగీత భిక్ష. ఇప్పుడీ యాంత్రిక జీవితంలో పడిన తరవాత తనకి సా...పా...సా వచ్చునన్న సంగతే మర్చిపోయాడు. ఆలోచనలనుండి తేరుకుని స్క్రీన్‌ వంక చూశాడు.

పూజా మందిరంలో దేవుని ముందు కూర్చుని వైదేహి 'ఎందరో మహానుభావులు' కీర్తన ఆలపిస్తోంది. తరవాత 'నగువోము కనలేని' కీర్తన... అలా వరసగా త్యాగరాజు, ముత్తుస్వామి దీక్షితులు, శ్యామాశాస్త్రి కీర్తనలు... హాలులో నటరాజ విగ్రహం ముందు కూర్చుని తంబుర మీటుతూ 'కట్టెదుట వైకుంఠము కాణాచైన కొండ' అంటూ అన్నమయ్య కీర్తనతో వెుదలుపెట్టి, రామదాసు, పురందరదాసు కీర్తనలు... పెరట్లో పూలవెుక్కల మధ్య విహరిస్తూ శ్రీరంగం గోపాలరత్నం పాడిన 'అమ్మదొంగా! నిన్ను చూడకుంటే నాకు బెంగ' వంటి లలితగీతాలు పాడుతూ...

సంగీతామృత జలపాతంలో నిలువెల్లా తడిసిముద్దయిపోతూ ఉక్కిరిబిక్కిరైపోతున్న ప్రదీప్‌కి ఊపిరిపీల్చడమే కష్టమైపోతోంది. హృదయంలో ఏవేవో ప్రకంపనలు... అమ్మ పాడుతున్న ఆ పాటలన్నీ తనకీ వచ్చు... అమ్మేగా నేర్పిందీ..? పసితనంలో ఒళ్ళో కూర్చోబెట్టుకుని మాతృమూర్తిలా... ఎదిగిన తరవాత ఒక గురువులా ఎన్ని పాటలు నేర్పిందీ? ఏవీ ఆ పాటలూ... ఏవీ ఆ మధురానుభూతులూ..? సీడీ పూర్తయ్యేసరికి మనసులో తీవ్రమైన సంఘర్షణ... స్నానం చేసినట్టు స్వేదంతో శరీరమంతా తడిసిపోయింది. వణుకుతున్న చేతులతో 'నాన్న' అన్న లేబిల్‌ అంటించి ఉన్న రెండో సీడీని ప్లేయర్‌లోపెట్టి ఆన్‌ చేశాడు. మల్లెపూవులాంటి పంచె, లాల్చీ ధరించిన సీతారామయ్య చిరునవ్వులు చిందిస్తూ కుర్చీలో కూర్చుని ఉన్నాడు.

''దీపూ... బాగున్నావురా బాబూ? 'నాన్న ఏం చెబుతారులే- ధర్మపన్నాలూ నీతిబోధలూ చేసి ఉంటారు' అనుకుంటున్నావు కదూ. అవన్నీ చెప్పడానికి నేనెవరినిరా? ఎవరి వ్యక్తిగత జీవితాలు వారిష్టం. అవతలివారు కోరుకున్నట్లు తానుండలేని మనిషి, ఎదుటివారు మాత్రం తాను కోరుకున్నట్లు ఉండాలనుకోవడం అజ్ఞానం కాక మరేమిటి? అయినా ఇంత వయసు వచ్చిన నీకు మరొకరి సందేశాలూ హితబోధలూ అవసరమా? మరి నీకు ఏం చెప్పాలి? ఆ... లోకంలో సంపదనంతా గుమ్మరించినా కాలచక్రంలో ఒక్క క్షణాన్ని కూడా వెనక్కి తిప్పలేరన్న సంగతి నీకు తెలియంది కాదు. అవునా? అందుకే నిరుపయోగమైన సందేశాలకంటే మధురమైన నీ బాల్యస్మృతులు ఒక్కసారి నీకు జ్ఞప్తికి తీసుకురావడానికి ప్రయత్నిస్తాను. మాతో కలిసి పంచుకున్న ఆ అనుభూతులు నీ కళ్ళముందే కదలాడుతుంటే నీ స్మృతిపథంలో మేం కనీసం ఆ కొన్ని క్షణాలైనా తిరిగి సజీవులౌతామేవోనన్న చిన్న ఆశ. దీపూ... నీకు గుర్తుందా..?'' అంటూ సీతారామయ్య ప్రదీప్‌ చిన్ననాటి సంగతులు ఒక్కొక్కటీ చెప్పనారంభించాడు...

మిగిలినది ఇక్కడ చదవండి

గమనిక: ఇది 14-జనవరి-2007 ఈనాడు లో వచ్చినది. ఇది నా సొంతం కాదు.

The inspiring rags-to-riches tale of Sarathbabu (BITS, IIM)

The inspiring rags-to-riches tale of Sarathbabu

Shobha Warrier | August 31, 2006

When 27-year old Sarathbabu graduated from the Indian Institute of Management, Ahmedabad, he created quite a stir by refusing a job that offered him a huge salary. He preferred to start his own enterprise -- Foodking Catering Service -- in Ahmedabad.

He was inspired by his mother who once sold idlis on the pavements of Chennai, to educate him and his siblings. It was a dream come true, when Infosys co-founder N R Narayana Murthy lit the traditional lamp and inaugurated Sarathbabu's enterprise.

Sarathbabu was in Ch ennai, his hometown, a few days ago, to explore the possibility of starting a Foodking unit in the city and also to distribute the Ullas Trust Scholarships instituted by the IT firm Polaris to 2,000 poor students in corporation schools.

In this interview with rediff.com, Sarathbabu describes his rise from a Chennai slum to his journey to the nation's premier management institute to becoming a successful entrepreneur. This is his story, in his own words.

Childhood in a slum

I was born and brought up in a slum in Madipakkam in Chennai. I have two elder sisters and two younger brothers and my mother was the sole breadwinner of the family. It was really tough for her to bring up five kids on her meagre salary.

As she had studied till the tenth standard, she got a job under the mid-day meal scheme of the Tamil Nadu government in a school at a salary of Rs 30 a month. She made just one rupee a day for six people.

So, she sold idlis in the mornings. She would then work for the mid-day meal at the school during daytime. In the evenings, she taught at the adult education programme of the Indian government.

She, thus, did three different jobs to bring us up and educate us. Although she didn't say explicitly that we should study well, we knew she was struggling hard to send us to school. I was determined that her hard work should not go in vain.

I was a topper throughout my school days. In the mornings, we went out to sell idlis because people in slums did not come out of their homes to buy idlis. For kids living in a slum, idlis for breakfast is something very special.

My mother was not aware of institutions like the Birla Institute of Technology and Science, Pilani, or the Indian Institutes of Technology. She only wanted to educate us so that we got a good job. I didn't know what I wanted to do at that time because in my friend-circle, nobody talked about higher education or preparing for the IIT-JEE.

When you constantly worry about the next square meal, you do not dream of becoming a doctor or an engineer. The only thing that was on my mind was to get a good job because my mother was struggling a lot.

I got very good marks in the 10th standard exam. It was the most critical moment of my life. Till the 10th, there was no special fee but for the 11th and the 12th, the fees were Rs 2,000-3,000.

I did book-binding work during the summer vacation and accumulated money for my school fees. When I got plenty of work, I employed 20 other children and all of us did the work together. That was my first real job as an entrepreneur. Once I saw the opportunity, I continued with the work.

Life at BITS, Pilani

A classmate of mine told me about BITS, Pilani. He was confident that I would get admission, as I was the topper. He also told me that on completion (of studies at Pilani), I will definitely get a job.

When I got the admission, I had mixed feelings. On one hand I was excited that for the first time I was going out of Chennai, but there was also a sense of uncertainty.

The fees alone were around Rs 28,000, and I had to get around Rs 42,000. It was huge, huge money for us. And there was no one to help us. Just my mother and sisters. One of my sisters -- they were all married by then -- pawned her jewellery and that's how I paid for the first semester.

My mother then found out about an Indian government scholarship scheme. She sent me the application forms, I applied for the scholarship, and I was successful. So, after the first semester, it was the scholarship that helped me through.

It also helped me to pay my debt (to the sister who had pawned her jewellery). I then borrowed money from my other sister and repaid her when the next scholarship came.

The scholarship, however, covered only the tuition fees. What about the hostel fees and food? Even small things like a washing soap or a toothbrush or a tube of toothpaste was a burden. So, I borrowed more at high rates of interest. The debt grew to a substantial amount by the time I reached the fourth year.

First year at BITS, Pilani

To put it mildly, I was absolutely shocked. Till then, I had moved only with students from poor families. At Pilani, all the students were from the upper class or upper middle class families. Their lifestyle was totally different from mine. The topics they discussed were alien to me. They would talk about the good times they had in school.

On the other hand, my school years were a big struggle. There was this communication problem also as I was not conversant in English then.

I just kept quiet and observed them. I concentrated only on my studies because back home so many people had sacrificed for me. And, it took a really long time -- till the end of the first year -- to make friends.

The second year

I became a little more confident and started opening up. I had worked really hard for the engineering exhibition during the first year. I did a lot of labour-intensive work like welding and cutting, though my subject was chemical engineering. My seniors appreciated me.

In my second year also, I worked really hard for the engineering exhibition. This time, my juniors appreciated me, and they became my close friends, so close that they would be at my beck and call.

In the third year, when there was an election for the post of the co-ordinator for the exhibition, my juniors wanted me to contest. Thanks to their efforts I was unanimously elected. That was my first experience of being in the limelight. It was also quite an experience to handle around 100 students.

Seeing my work, slowly my batch mates also came to the fold. All of them said I lead the team very well.

They also told me that I could be a good manager and asked me to do MBA. That was the first time I heard about something called MBA. I asked them about the best institution in India. They said, the Indian Institutes of Management. Then, I decided if I was going to study MBA, it should be at one of the IIMs, and nowhere else.

Inspiration to be an entrepreneur

It was while preparing for the Common Admission Test that I read in the papers that 30 per cent of India's population does not get two meals a day. I know how it feels to be hungry. What should be done to help them, I wondered.

I also read about Infosys and Narayana Murthy, Reliance and Ambani. Reliance employed 20,000-25,000 people at that time, and Infosys, around 15,000. When a single entrepreneur like Ambani employed 25,000 people, he was supporting the family, of four or five, of each employee. So he was taking care of 100,000 people indirectly. I felt I, too, should become an entrepreneur.

But, my mother was waiting for her engineer son to get a job, pay all the debts, build a pucca house and take care of her. And here I was dreaming about starting my own enterprise. I decided to go for a campus interview, and got a job with Polaris. I also sat for CAT but I failed to clear it in my first attempt.

I worked for 30 months at Polaris. By then, I could pay off all the debts but I hadn't built a proper house for my mother. But I decided to pursue my dream. When I took CAT for the third time, I cleared it and got calls from all the six IIMs. I got admission at IIM, Ahmedabad.

Life at IIM, Ahmedabad

My college helped me get a scholarship for the two years that I was at IIM. Unlike in BITS, I was more confident and life at IIM was fantastic. I took up a lot of responsibilities in the college. I was in the mess committee in the first year and in the second year; I was elected the mess secretary.

Becoming an entrepreneur

By the end of the second year, there were many lucrative job offers coming our way, but in my mind I was determined to start something on my own. But back home, I didn't have a house. It was a difficult decision to say 'no' to offers that gave you Rs 800,000 a year. But I was clear in my mind even while I knew the hard realities back home.

Yes, my mother had been an entrepreneur, and subconsciously, she must have inspired me. My inspirations were also (Dhirubhai) Ambani and Narayana Murthy. I knew I was not aiming at something unachievable. I got the courage from them to start my own enterprise.

Nobody at my institute discouraged me. In fact, at least 30-40 students at the IIM wanted to be entrepreneurs. And we used to discuss about ideas all the time. My last option was to take up a job.

Foodking Catering Services Pvt Ltd

My mother is my first inspiration to start a food business. Remember I started my life selling idlis in my slum. Then of course, my experience as the mess secretary at IIM-A was the second inspiration. I must have handled at least a thousand complaints and a thousand suggestions at that time. Every time I solved a problem, they thanked me.

I also felt there is a good opportunity in the food business. If you notice, a lot of people who work in the food business come from the weaker sections of the society.

My friends helped me with registering the company with a capital of Rs 100,000. Because of the IIM brand and also because of the media attention, I could take a loan from the bank without any problem.

I set up an office and employed three persons. The first order was from a software company in Ahmedabad. They wanted us to supply tea, coffee and snacks. We transported the items in an auto.

When I got the order from IIM, Ahmedabad, I took a loan of Rs 11 lakhs (Rs 1.1 million) and started a kitchen. So, my initial capital was Rs 11.75 lakhs (Rs 1.17 million).

Three months have passed, and now we have forty employees and four clients -- IIM Ahmedabad, Darpana Academy, Gujarat Energy Research Management Institute and System Plus.

In the first month of our operation, we earned around Rs 35,000. Now, the turnover is around Rs 250,000. The Chennai operations will start in another three months' time.

Ambition

I want to employ as many people as I can, and improve their quality of life. In the first year, I want to employ around 200-500 people. In the next five years, I hope to increase it by 15,000. I am sure it is possible.

I want to cover all the major cities in India, and later, I want to go around the world too.

I have seen people from all walks of life -- from the slums to the elite in the country. That is why luxuries like a car or a bungalow do not matter to me. Even money doesn't matter to me. I feel bad if I have to have food in a five star hotel. I feel guilty.

Personally, I have no ambition but I want to give a house and a car to my mother.

Appreciation

I did not expect this kind of exposure by the media for my venture or appreciation from people like my director at the IIM or Narayana Murthy. I was just doing what I wanted to do. But the exposure really helped me get orders, finance, everything.

The best compliments I received were from Narayana Murthy and my director at IIM, Ahmedabad. When I told him (IIM-A director) about my decision to start a company, he hugged me and wished me luck. They have seen life, they have seen thousands and thousands of students and if they say it is a good decision, I am sure it is a good decision.

Reservation

Reservation should be a mix of all criteria. If you take a caste that comes under reservation, 80 per cent of the people will be poor and 20 per cent rich, the creamy layer. For the general category, it will be the other way around.

I feel equal weightage should be given for the economic background. A study has to be done on what is the purpose of reservation and what it has done to the needy. It should be more effective and efficient. In my case, I would not have demanded for reservation. I accepted it because the society felt I belonged to the deprived class and needed a helping hand.

Today, the opportunities are grabbed by a few. They should be ashamed of their ability if they avail reservation even after becoming an IAS officer or something like that. They are putting a burden on the society and denying a chance to the really needy.

I feel reservation is enough for one generation. For example, if the child's father is educated, he will be able to guide the child properly.

Take my case, I didn't have any system that would make me aware of the IITs and the IIMs. But I will be able to guide my children properly because I am well educated. I got the benefits of reservation but I will never avail of it for my children. I cannot even think of demanding reservation for the next generation.


Note: The news item is from rediff.com. This news does not belong to me.

ఔరా పిడుగా...

ఓ చిన్నారి తన చిట్టి చిట్టి చేతులతో ఎలా తబల వాయిస్తున్నాడో చూడండి. ఇది ఈ నెల సుజనరంజని లో వచ్చింది.

ఆ బాల పిడుగు కోసం ఇక్కడ క్లిక్కండి.

ఓ సిరివెన్నెల పాట

హృదయాన్ని కదిలించే మరొ ఆణి ముత్యం సిరివెన్నెల వారి కలం నుంచి...

ఓ సారి ఈ కింది లంకె ను నొక్కండి.


భారత రవి కిరణమా...

ఎక్కడో చదివా...కాపీ చేసి ఇక్కడ పెట్టా

Once upon a time a Washerman was bringing up two donkeys. Let us say Donkey-A and Donkey-B.

Donkey-A felt it was very energetic and could do better than the other. It always tried to pull the washerman's attraction over it by taking more load and walking fast in front of him.

Innocent Donkey-B is normal, so it will walk normal, irrespective of the washerman's presence. After a period of time, Washerman started pressurizing Donkey-B to be like Donkey-A. But Donkey-B unable to walk fast got continuous punishment from washerman. It was crying and told personally to Donkey-A "Dear friend, only we two are here, why to compete with each other.... we can carry equal load at normal speed".

That made Donkey-A all the more energetic and next day it told to washerman that it can carry more load and even it can run fast also.

Obviously happier washerman looked at Donkey-B.., his BP raised and he started kicking Donkey-B. Next day with a smile, Donkey-A carried more load and started running fast. But it was breathtaking for Donkey-B and it couldn't act that way. But the washerman was frustrated, so he harassed Donkey-B terribly, and finally it fell down hopelessly.

Then Donkey-A felt itself as a supremo and happily started carrying more load with great speed. But now the Load of the Donkey-B was also being carried by Donkey-A and still it had to run fast. For some period it did, finally due to fatigue it became tired and started feeling the pain. But the washer man expected more from Donkey-A. It also tried its best, but couldn't cope up with his owner's demand. The Washer man got angry with Donkey-A also and started harassing it to take more load. Donkey-A was crying for long time and then tried its best... But it couldn't meet the owner's satisfaction. Finally the day came when due to frustration the washer man killed Donkey-A; and went searching for some other Donkeys.

It’s an endless story....

But the moral of the Story in Corporate life is...,

"Think all colleagues are same and that everyone is capable... Always Share the Load equally... Don't ever act smart in front of your Boss and never try for getting over-credit. Don't feel happy when your colleague is under pressure… "

It doesn't matter if u are A or B, for theBoss u shall be always be aDONKEY

And most importantly, never Work hard... Work Cleverly  